سرور نام چیست؟

سرورهای نام (رکوردهای NS) سرورهایی هستند که به این پرسش جواب می‌دهند: «آی‌پی سایت example.com چیست و ایمیلش کجا برود؟». هر بار که کسی سایت شما را باز می‌کند یا به شما ایمیل می‌زند، دستگاهش اول از همین سرورها می‌پرسد. فهرست سرورهای نام را هم نزد ثبت‌کنندهٔ دامنه ثبت می‌کنید و هم معمولاً در خود منطقهٔ DNS به شکل رکورد NS دیده می‌شود.

چرا دست‌کم دو تا؟

اگر دامنه فقط یک سرور نام داشته باشد و آن سرور خاموش شود، شبکه‌اش قطع شود یا زیر حمله برود، هیچ‌کس نمی‌تواند نام دامنه را به آی‌پی تبدیل کند: سایت باز نمی‌شود، ایمیل‌ها نمی‌رسند و همهٔ سرویس‌های دیگر دامنه هم از کار می‌افتند، حتی اگر خود سرور سایت سالم باشد. استاندارد DNS از همان ابتدا (سند RFC 1034) خواسته که هر منطقه دست‌کم روی دو سرور نام در دسترس باشد. بهتر است این سرورها در شبکه‌ها یا مکان‌های جدا باشند تا با یک خرابی با هم از کار نیفتند.

سرورهای نام را درست کنید

1. ببینید DNS دامنه را کدام سرویس میزبانی می‌کند: ثبت‌کنندهٔ دامنه، یک سرویس DNS مثل کلودفلر، یا سرور خودتان.
2. در پنل همان سرویس، فهرست سرورهای نامی را که به دامنهٔ شما داده پیدا کنید. سرویس‌های DNS تقریباً همیشه دو یا چند سرور می‌دهند؛ همه را بردارید، نه فقط اولی را.
3. در پنل ثبت‌کنندهٔ دامنه، بخش سرورهای نام را باز کنید و همهٔ آن نام‌ها را وارد کنید؛ نمونه را پایین‌تر ببینید.
4. اگر سرور نام را خودتان اداره می‌کنید، یک سرور دوم (یا یک سرویس DNS ثانویه) راه بیندازید که منطقه را از سرور اول کپی کند، و نام آن را هم نزد ثبت‌کننده اضافه کنید.
5. تغییر سرورهای نام ممکن است تا یکی دو روز طول بکشد تا همه‌جا دیده شود؛ در این مدت رکوردهای قدیمی را پاک نکنید.

example.com.  NS  ns1.example-dns.com.
example.com.  NS  ns2.example-dns.net.

مشکل‌های رایج

• فقط یکی وارد شده: گاهی فقط اولین سرور نام در پنل ثبت‌کننده وارد می‌شود. همهٔ نام‌هایی را که سرویس DNS داده اضافه کنید.
• دو سرور با یک آی‌پی: دو نام متفاوت که هر دو به یک سرور اشاره می‌کنند در عمل یک سرورند. هر کدام باید سرور جدایی باشد.
• ناهمخوانی دو فهرست: فهرست نزد ثبت‌کننده و رکوردهای NS داخل منطقه باید یکی باشند. اگر یکی از سرورها دیگر برای دامنهٔ شما جواب نمی‌دهد، آن را از هر دو جا بردارید.
• سرور نام داخل خود دامنه: اگر نام سرور زیر خود دامنه است (مثل ns1.example.com)، ثبت‌کننده باید آی‌پی آن را هم به شکل رکورد چسب (glue) داشته باشد؛ در غیر این صورت کسی نمی‌تواند پیدایش کند.

ترکیب دو سرویس DNS از دو شرکت مختلف بیشترین دوام را دارد، ولی باید هر تغییر را در هر دو جا انجام دهید یا یکی را ثانویهٔ دیگری کنید. برای بیشتر سایت‌ها، سرورهای چندگانهٔ یک سرویس DNS معتبر کافی است.

بررسی با چک‌نت

در صفحهٔ DNS چک‌نت دامنه را وارد کنید. ردیف «سرورهای نام» تعدادشان را نشان می‌دهد: دو یا بیشتر درست است، یکی هشدار است و صفر یعنی دامنه اصلاً کار نمی‌کند. نام سرورها را هم در جدول رکوردها و در بخش اطلاعات ثبت می‌بینید.